Teatr obrazu - dynamizacja

December 31, 2017

 

 

1. Prowadzący ustawia kilka osób, odtwarzając już istniejący obraz (świetnie działa przedstawiony na filmie obraz kobiety na kolanach z miotłą). Nie należy tłumaczyć znaczenia sceny, nie określać kontekstu ani nie nazywać postaci.  Obraz powinien być  symboliczny (polisemiczny), aby ułatwić identyfikację uczestników i skłonić do osobistych skojarzeń i identyfikacji. Proponowany tu obraz był wykorzystany w wieli krajach i interpretowany przez uczestników nie tylko jako antagonizm bogaty-biedny, kobieta-mężczyźna, ale również Północ-Południe.

2. Dynamizacja obrazu w 6 krokach. Przy każdym punkcie link odsyła do filmu, który ilustruje szczegółowo ten właśnie konkretny etap.

 

2.1. BUNT

Prosimy uczestników o wskazanie, który element obrazu jest dla nich najbardziej nieznośny, skandaliczny, oburzający.

Uczestnicy kolejno wchodzą na scenę i/lub proszą aktora o zmianę jednego gestu.

Okaże się zapewne, że poruszają nas odmienne rzeczy…

https://www.youtube.com/watch?v=R1ccyS1_f2c&feature=youtu.be

 

2.2. IDEAŁ

Uczestnicy kolejno proponują idealny obraz, doskonałe ustawienie (nie ma pokrzywdzonych, nie ma krzywdzących). Grupa próbuje dojść do konsensusu. Dyskusja.

Ten etap pokazuje, że jesteśmy skonsolidowaną grupą, która marzy o zmianie rzeczywistości na lepszą, chce i może naprawiać świat.

 

2.3. RZECZYWISTOŚĆ

Prowadzący prosi aktorów, aby w zwolnionym tempie przeszli z obrazu wyjściowego (opresja) do obrazu idealnego. Pytanie do grupy:

Czy to możliwe? Realne?

Przedstawiona zmiana jest magiczna, życzeniowa. W rzeczywistości trudno sobie wyobrazić, że oprawca przestanie krzywdzić z własnej nieprzymuszonej woli, a niemi świadkowie lub wspólnicy nagle staną w obronie ofiary. Czemu mieli by to zrobić? Ile ofiar czeka, że uratuje je oprawca….

https://www.youtube.com/watch?v=vllFYP1ObRo&feature=youtu.be

 

2.4. KONSEKWENCJA

Prowadzący prosi, aby aktorzy przekształcili obraz zgodnie z wolą granych postaci. Ofiara próbuje się wyzwolić, oprawca oponuje, karze, wzmacnia kontrolę. Następuje eskalacja przemocy.  Ewentualnie, ofiara sama staje się oprawcą.  Prowadzący zachęca grupę do komentowania tego co się dzieje, wysnuwania wniosków. 

Ten etap pokazuje konsekwencje przemocy. Jeśli jej nie przerwiemy, dojdzie do tragedii. Nie możemy zadowolić się mrzonkami i czekaniem, że problem rozwiąże się sam. Musimy poszukać realnych rozwiązań.

https://www.youtube.com/watch?v=lsOluR-rgeE&feature=youtu.be

 

2.5. WYZWOLENIE

Prowadzący prosi, aby kolejno każdy zaproponował zmianę (słownie i/ lub ustawiając aktorów, może też zastąpić jednego z aktorów). Grupa dyskutuje, czy takie rozwiązanie jest realne i skuteczne. Prowadzący zadaje też pytanie aktorom: „czy chcesz zrobić to co ci proponują?” „Jaki masz w tym interes”. Aktorzy  testują alternatywne scenariusze, scena staje się laboratorium zmian. 

https://www.youtube.com/watch?v=ovP9dDHrKw0&feature=youtu.be

 

2.6. KONTEKST

Prowadzący zachęca uczestników do refleksji, czy jest ktoś poza przedstawionymi aktorami, kto mógłby zmienić bieg zdarzeń. Inny słowy, wpisuje scenkę w szerszy, społeczny kontekst. Ofiara może się przecież zwrócić o pomoc do drugiego człowieka, przyjaciela, policji, psychologa, NGO…  Ktoś z publiczności może wejść na scenę i spersonifikować brakującą osobę/instytucję.  Można też napisać nazwę na kartce papieru.

Trudno wyobrazić sobie, że oprawca sam podniesie z kolan ofiarę. Jedyna osoba, która chce zmiany to ofiara. To ona może i musi wykonać pierwszy gest. Nieważne, czy oprawca jest kimś konkretnym, czy jest nim system, czy raczej tkwi w naszej głowie (sami siebie tłamsimy), inicjatywa i ratunek są w gestii ofiary. Oto moralny wymiar teatru forum.

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

You Might Also Like:

TEATR FORUM W SZKOLE

September 21, 2018

MIGRANCI

September 20, 2018

1/14
Please reload

© 2023 by Going Places. Proudly created with Wix.com